- 2 jun
- 4 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 30 jun
Delft Fringe Festival 2026
Grachten Festival 2025
Winnaar Delft Chamber Music Festival Award
Naast de publieksprijs werd traditiegetrouw ook de Delft Chamber Music Festival Award uitgereikt. Deze juryprijs voor jong muzikaal talent ging dit jaar naar Max Bruins en Femke Hulsman. Zijn brachten met Prometheus / Epimetheus een poëtische muziektheatervoorstelling over hoop en haar schaduwzijde. Nino Gvetadze, artistiek directeur Dutch Chambre Music Festival Award: "Max Bruins & Femke Hulsman brachten zang, theater en verhalen samen met opmerkelijk vakmanschap en professionaliteit, en creëerden een ervaring van zeldzame intimiteit en oprechte emotionele betrokkenheid." Max Bruins krijgt met het winnen van deze award een speelplek op Delft Chamber Music Festival 2027.
Het zijn thema's die al eeuwen meegaan in het theater, maar die niets van hun kracht hebben verloren. De makers wisten het gewicht ervan te dragen zonder het publiek te verpletteren. Of ze nu kozen voor het grote gebaar of juist voor de stille, kleine details. Steeds wisten ze een brug te slaan tussen het onbekende en het herkenbare. Het resultaat waren ontmoetingen die ergens bleven hangen, en gesprekken die verder gingen dan de voorstelling zelf.
Epimetheus
ach — noem mij maar de tragische broer.
De zachte, de naïeve, de lieve, de te ‘late’.
de zwerver in het eigen verleden.
die tot op heden het geluk niet vinden kan.
ik ben verlaten en vergeten
want mijn broer kreeg het inzicht,
en Ik slechts het geweten
Tot hem behoort alle roem en alle faam
en ik mocht alleen staan en er naar kijken
Kent zij nog mijn naam?
Wiens oren zal deze ooit mogen bereiken…
waarom legt mijn naam het toch af tegen de zijne,
Waarom laten “zijn” mensen, mijn “dieren” verdwijnen.
is er dan niemand die goddelijke schepping buiten zichzelf nog wil vereren
had jij de mensen geen verantwoordelijkheid kunnen leren.
in plaats van, hoe je de zee bevist,
en hoe je een bos verbrand om er een akker op te bouwen
en hoe daar dieren te houden
wat heeft het inzicht dan wat het geweten mist..
ze daalde af met de regen
was ze tegen de horizon opgestegen
uit de zeeën dichtbij en ver gelegen
Reisde ze naar de hemel, die haar een tijdje gedragen had
en ook hij liet haar vallen in een vreemde stad
ze viel, viel in stukken, op brede wegen
in straten, op de daken en in stegen
en op mannen die vluchtig voortbewegen
om voor haar te schuilen
en dat deed haar heimelijk huilen
Maar wij,
maar wij danste in de wind over de zilveren plassen
onder de maan en haar gouden licht
langs de smachten bloemen en gewassen
want ons geluk, ons geluk is waterdicht
Ik zal je ook nooit laten vallen, nooit laten breken.
Ik zou enkel de mooiste bloemen steken, in de vaas,
met het water die jouw herinneringen draagt
en noem mij een dwaas, als ik zeg dat;
toen jij mij het water des levens schonk
ik haast in een eeuwig moment verdronk
Maar gezegend is de drenkeling en zalig de verdrinkingsdood,
Daarom is er niets in mijn ziel dat ik dus niet zou willen
verstillen, vermoorden of vernederen,
als daarmede ik jou bezitten mag,
want jij, jij bent de vrouw die verscheen in dromen
in wie ik mijn eigen spiegelbeeld zag.
Prometheus
Schuif jij maar voor de hemel, Zeus, jouw donderwolk.
Ga los, zoals een joch dat distels snoeit, op eikenwoud en hoge berg.
Laat daarbij mijn aarde vooral met rust..
Net als de huizen, niet door jou gebouwd,
En als m’n haard, waarvan de gloed jou stikjaloers maakt.
Ik ken echt niet zieligers onder de zon, dan jullie Goden!
Zo tragisch verslaafd aan offergaven en gebedsgeur voor je macht en pracht.
Allang dood, zouden niet kind’ren, en schooiers, zo onnozel blijven hopen
Ooit, toen ik jong was, wist ik me totaal geen raad.
Hief ik mijn verdwaasde blik naar de zon op
Alsof daar een oor zou zijn dat mijn geklaag kon horen,
Een hart als 't mijne, voor de verdrukten vol van mededogen.
Wie hielp me tegen de Titaanse overmoed?
Wie heeft me van de dood gered? Van slavernij?
Was jij voor mij niet zelf de redder, heilig gloeiend hart?
Heb jij - zo jong en nog…gelovig - hem daarvoor bedankt, terwijl hij sliep daarboven?
Ik jou eren? Waarom?
Heb jij ooit smarten verlicht dan, van al die lijdenden?
Ik jou eren? Hoezo?
Heb je de tranen gestelpt dan, van al die angstigen?
Wie heeft mij tot man kunnen smeden?
De almachtige tijd en het eeuwige noodlot,
Mij de baas en jou ook.
Misschien dacht jij wel:
Hij zal vast het leven haten.
In ‘t woeste vluchten
Omdat weer een mooie droom niet uitkomt.
Hier ben ik, schep de mensheid naar mijn gestalte.
Een geslacht dat als ik wordt, zal lijden, zal huilen, zal genieten en vol vreugde zijn.
En in haar ontkenning van jou
Minstens zo vurig, als ik.
-----
het staat niet aan mij om te richten over het aangezicht van mijn ziel,
want zie, zij is tot mijn Meesteres verkoren tot mijn God,
in vreugde en in smart en wat ik ook ben,
zonder haar was ik verloren in de schaduwrijke krochten van mijn mensenhart
Vanaf het begin,
zijn uw woorden als hemels licht voor mij geweest, Het was steeds alsof mijn geest tot zichzelf sprak
zich voor zichzelf opende, zo een, zo innig, zijn wij
en zwoer deswege met haar mijn roem te delen
zelfs als dat niet kan, dan staat het mij vrij
die eer in zijn volledigheid te verspelen.
Want ik weet Ik heb een hele wereld IN mij, een complete wereld van beelden draag ik in mij, die in onbegrensdheid in geen enkel opzicht ten achter staat bij de wereld der “werkelijke” dingen.
Mijn broer zal zijn vrije ziel verkwanselen ter wille van de wereld,
Hij zal zijn ziel kwijtraken, ter bate van zijn broeder.
Gewezen heb ik hem voor de gevaren van vergulde geschenken,
van hen daarboven, die zijn hand bewogen voor zijn ziel dat deed
Hij zal gedenken aan zijn broeder, in de door zon verlaten nachten,
die het goddelijk licht ontvlamde in het diepst van zijn gedachten.
Alleen kan ik mijn eigen noodlot niet voorkomen
maar ik zal wekken, gij die nu nog leven als in dromen, omdat ik - Prometheus - brenger van het heilig vuur De beeldhouwer ben van mijn eigen Ik-Sculptuur
Opmerkingen